Boven wachten

 

valkenburg 2015Sinds begin jaren tachtig wordt door de toerders het Limburg weekend georganiseerd. Gingen toen nog vrouw en kinderen mee, hadden de mannen een snor en waren de fietspakken fluorescerend geel, groen, blauw en roze, tegenwoordig staat het weekend als de Thijs Herben Memorial op het programma. In het weekend van 16 en 17 mei werd weer een editie georganiseerd. Met 12 man/vrouw twee dagen rondtoeren in de heuvels, mooi werk! Zaterdagochtend was ik blij dat mijn ass saver op een plek lag waar ik hem snel kon vinden. Het weer zat niet mee. Sinds Buienradar zijn toerders echter hele goede weermannen- en vrouwen geworden. Het duurt niet langer dan één kop koffie voor het weerbericht voor die dag gemaakt en gepresenteerd is. “Dat vlekje, dat nu boven Rijswijk hangt, dat gaat via Brabant naar het zuid-oosten en is dan precies weg als wij opstappen in Limburg”. Gerustgesteld, klaar om weg te gaan, bijna stipt op tijd… Helemaal conform onze voorspellingen was het onderweg natter dan in een gevulde bidon. Halverwege haalden we Sirik en Carolien in. Later bleek dit de enige mogelijkheid te zijn om Sirik in te halen. In een grotere auto als de zijne. In Valkenburg bleek het inderdaad dro(o)g(er) te zijn. Eerst nog wat sportdrank met melk en suiker en dan de instructie voor vertrek: “rustig rijden, let op elkaar en als je eerder boven bent, boven wachten”. Dit was het weekend van de Red Bull zeepkisten race. Jammer dan, geen Cauberg op de eerste dag. Maakt niet uit, road captain Jan kent genoeg andere wegen die veel meer pijn kunnen doen. Op de eerste heuvels bleek de goede vorm van enkelen. Op Sirik, Karin en Antonio heeft de groep niet zo heel vaak hoeven wachten. Onderweg nog even het enige georganiseerde en verplichte onderdeel van het weekend. Alvast dat ene gebak reserveren in dat ene restaurant in dat ene plekje, voor morgen. Jan weet genoeg. Een paar minuten later mag Hans even van zijn fiets af om bij een restaurant naar binnen te gaan en de reservering te maken voor morgenmiddag. Gelukt, gelukkig maar! Het is voorgekomen dat er alleen maar rijstevlaai te krijgen was. Rustig peddelend komen we op de helft van de rit aan bij de stop op het drielandenpunt. Even opdrogen en bijtanken want inmiddels miezerde het weer. Ondanks nog éééén rondje en zingen voor een bruidspaar in de hoop aan te mogen schuiven (mocht niet, krenten) toch maar weer op pad waar het inmiddels goed regende. Niet fijn in de afdalingen. De klimmetjes waren nodig om op te warmen. Iets sneller terug naar het hotel dus, waar we toch nog met ruim 1400 hoogtemeters achter een biertje konden aanschuiven, een douche konden pakken en aan de dis grote, stoere verhalen kwijt konden over training, tochten en de studietijd van Hans (hou de website in de gaten, maken we een column van). Na zo’n enorme prestatie als die dag gaat het natuurlijk gebeuren dat wij, van de Spartaan, uit Rijswijk, na het eten en een paar biertjes niet gewoon keihard Valkenburg ondersteboven gaan zetten! Wij hebben in de regen gefietst en in de bergen gereden! Wij zijn helden en dat gaat Valkenburg zien vanavond! Als dolle stieren naar het beste café dat we konden vinden, eisten de stoelen op het terras op van een ober die eigenlijk wilde sluiten (NEEH JOH MIETJûH) en bestelden tegelijkertijd, met een mond, gebroederlijk (en een zuster)…mogen wij 10 koffie alstublieft? Dat hadden we nog niet gehad na het eten. Gauw weer terug naar het hotel. Enge mensen allemaal daar. Staan te drinken op straat voor het café. En daarbij waren we, zelfs ik, als benjamin van de groep die leerde lopen en praten toen de groep al Limburg-weekenden reed, wat oud. Dan wordt het wat treurig om ‘ertussen’ te gaan staan. Biertje op de bank dus. Ook goed! Ondanks de ruige night before zat iedereen keurig op tijd aan het ontbijt de morning after. Moest ook wel want door die vervelende zon werd je wakker. Opstappen dan maar. Iets minder soepel, wel met zin in een mooie rit om de laatste klimmetjes nog even mee te pakken. En natuurlijk dat ene stuk gebak. In alle opzichten is het gelukt. Sommigen moe, allemaal voldaan en een gevulde buik later klaar om terug naar huis te rijden. De Olympia tour leek nooit in Rijswijk te zijn gereden toen we aankwamen en de fietsen nog smerig van de zaterdag, werd het tijd om de benen wat rust te gunnen. Hans (bedankt voor de organisatie en de rit!), Ed, Karen, Martin, Sirik, Carolien, Arnold, Jan, Sander, Michiel en Antonio, volgend jaar weer!

 

 

U bevindt zich hier: Toerders Nieuws Boven wachten